Mary spojrzała na mnie-

„Mary spojrzała na mnie.
— To wszystko prawda, mister Kraft — wyrecytowała jak wyuczony na pamięć tekst.
— I pani — zawołałem z wyrzutem — i pani chce mnie oszukiwać dla dogodzenia temu człowiekowi!
0 — Człow&ek ze stali 145
— Wszystko to prawda — uparcie powtórzyła Mary.
—No cóż — spokojnie rzekł profesor. — Przejdziemy zatem do innych dowodów.
Tó powiedziawszy, dotknął palcem ledwo widocznego guziczka w ścianie. Rozległ się lekki trzask. Mary drgnęła. Po twarzy jej, po całym ciele, jakby od prądu elektrycznego, przeszła fala napięcia. Mary wyprostowała się i zastygła w bezruchu. Profesor przytrzymał ją ręką, żeby nie upadła. Spojrzałem w szklane oczy dziewczyny i wzdrygnąłem się.
— Tak, to prawdaI
Tymczasem profesor oparł ją, jak manekin, o ścianę i najspokojniej zasiadł w fotelu.
— Teraz, mam nadzieję, pan uwierzył — uśmiechnął się. — Może pan mówić śmiało, ona już nie usłyszy.
Milczałem.
— Mary — mówił dalej profesor — jest naturalnie kimś ciekawym, ale to zabawka, kaprys mego umysłu.
Cavy wstał i podszedł do mnie. Rysy jego stały się wyraziste, oczy spoglądały surowo. Mimo woli wstałem.
— Pan jest dzieciak — dobitnie oświadczył profesor. — Smarkacz. Pan ulega nędznym, ludzkim namiętnościom, nie starając się nawet zrozumieć, o co chodzi. Pan przywykł do pospolitych szablonów. Pomyśleć tylko! — tu się złośliwie uśmiechnął. — Mary, Mary, miłość, romantyzm... Gwiżdżę sobie ma pański romantyzm. — Głos profesora stał się gromki i władczy. — Wypędziłbym pana z miejsca z Instytutu, gdyby... w dodatku pan jest aż tak głupi, że nie zdaje sobie sprawy ze swoich zdolności. Lecz, do diabła, pan jest zdolny! Przekonałem się o tym na podstawie wyników pańskiej pracy i dlatego pan mi jest potrzebny. Stanie się pan dzięki mnie prawdziwym uczonym o chłodnym, żelaznym rozsądku. Skieruję pańskie zapały we właściwym kierunku. I wyplenię nędzne namiętności!“(10)